Ang tunay na kakayahan ng isang bansa ay nasusukat hindi lamang sa panahon ng kaayusan kundi lalo na sa panahon ng krisis. Kapag dumating ang pandemya, digmaan, o matinding kalamidad, ang bilis at organisasyon ng pagtugon ng pamahalaan ang nagtatakda kung gaano karaming buhay at kabuhayan ang maliligtas.
Ito ang dahilan kung bakit nagtatag ang mga bansa ng matibay na crisis management systems. Ang pagtugon ay hindi dapat nakasalalay sa improvisation kundi sa malinaw na plano at koordinasyon. Ang paghahanda ay hindi ginagawa sa gitna ng sakuna; ito ay itinatag bago pa dumating ang krisis.
Naging malinaw ang aral na ito nang sumiklab ang COVID-19 pandemic noong 2020 na nagpatigil sa ekonomiya, paaralan, at mga institusyon sa buong mundo. Ipinakita ng karanasang ito na ang mga krisis ay hindi kayang harapin sa pamamagitan lamang ng ad hoc na desisyon.
Dahil dito, pinalakas ng mga bansang tulad ng Singapore at United Kingdom ang kanilang crisis management frameworks upang maging mas handa sa susunod na emergency. Ang kanilang layunin ay simple: tiyaking nakahanda na ang sistema at koordinasyon bago pa man dumating ang susunod na krisis.
Mas mahalaga ito para sa Pilipinas, isang bansang madalas tamaan ng mga sakuna. Taun-taon ay hinaharap ng bansa ang matitinding bagyo, pagbaha, at landslide na nangangailangan ng mabilis at organisadong pagtugon ng pamahalaan.
Isang hakbang tungo rito ang panukala ni Senate Minority Leader Alan Peter Cayetano na Senate Resolution No. 343, na nananawagan sa mga ahensya ng gobyerno na maglatag ng National Contingency Framework na may iisang direksyon sa crisis response. Hinihikayat nito ang pagbuo ng isang komprehensibong National Contingencies Plan sa lalong madaling panahon upang mapalakas ang paghahanda, pagtugon, at pagbangon ng bansa mula sa malalaking krisis — partikular ngayon na naaapektuhan ang bansa ng krisis sa Middle East.
Isa pang magandang panukala niya tungkol sa crisis management ay ang Emergency Response Department sa ilalim ng Senate Bill No. 105. Layon nitong lumikha ng isang full-time at sentralisadong ahensiyang tututok sa disaster response at humanitarian efforts. Ang institutionalisation ng ganitong mga sistema ang susi upang matiyak na ang paghahanda ng bansa ay hindi pansamantala kundi pangmatagalan. Ayos ito dahil walang Pilipinong maiiwan sa oras ng sakuna.
Sa huli, malinaw ang aral: ang paghahanda ay hindi dapat nagsisimula kapag naroon na ang krisis. Sa isang mundong lalong nagiging hindi tiyak, ang mga bansang nagtataguyod ng matibay na crisis management systems ang siyang mas handang magligtas ng buhay, magprotekta ng kabuhayan, at tiyakin na walang mamamayang maiiwan sa oras ng sakuna.